تبلیغات
« روستای شیخ شبان » - میلاد امام علی (ع) و روز پدر

" با نام و یاد خداوند متعال "
« اللّهم صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم »
این وبلاگ ( و همچنین وبلاگ های sheikhshaban.blogfa.com و sheikhshaban.persianblog.ir ) با هدف معرفی مطلوب روستای شهیدپرور و سادات نشین شیخ شبان ( از توابع شهرستان بن در استان چهارمحال و بختیاری )، حضرت امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع)، شهدای روستا و ...، توسط برادر کوچک شما؛ سید احمد احمدی شیخ شبانی، طراحی و تقدیم علاقمندان می گردد.
امید که مورد قبول حق تعالی، خشنودی ساحت مقدس حضرت ولی عصر؛ آقا امام زمان (عج) و امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع) و رضایت بینندگان و خوانندگان ارجمند قرار گیرد.
نظرات ، انتقادات و پیشنهادات ارزشمند و سازنده تان را ارج می نهیم.
• تلفن تماس :
09133815102
09138805811
« بهره برداری از مطالب این وبلاگ ؛ با ذکر منبع ، بلامانع است. »

سید احمد احمدی شیخ شبانی

جستجو

 

باسمه تعالی
السلام علیک یا ابالحسن یا امیرالمؤمنین ، یا علی ابن ابیطالب ، یا حجه الله علی خلقه ،
یا سیدنا و مولینا ، انا توجهنا و استشفعنا و توسلنا بک الی الله و قدمناک بین یدی حاجاتنا ؛
یا وجیهاً عندالله ، اشفع لنا عندالله

* یا صاحب الزمان (عج) !

دست مرا گرفتید ، تا یادتان بمانم           از روی خاک بردید ، تا اوج آسمانم.
گفتند ؛ امام هر عصر ، بابای مهربان است.            روز پدر مبارک ، بابای مهربانم !

اللهم عجل لولیک (عج) الفرج

13 رجب المرجب ؛ خجسته سالروز میلاد باسعادت و سراسر خیر و برکت مولود عظیم الشأن کعبه ؛
حضرت امام علی ابن ابیطالب ( علیه السلام )
، و روز بزرگداشت " مقام پدر "
را تبریک ، تهنیت و شادباش عرض می نماییم.
******

 

     حضرت مولی الموحدین و امام المتقین ؛ اسداله الغالب ؛ امام علی ابن ابیطالب (علیه الصلوه و السلام ) ؛ مولود عظیم الشأن کعبه ، پسرعمو و جانشین رسول گرامی اسلام ؛ حضرت ختمی مرتبت (ص) ، اولین امام شیعیان و دومین معصوم عالم امکان ، همسر گرامی حضرت فاطمه زهرا (س) و پدر عظیم الشأن حضرات ائمه معصومین (علیه و علیهم السلام) می باشند.
     حضرت امام علی (ع) در روز جمعه 13 رجب در سال سى‏ام عام الفیل ( ده سال پیش از بعثت حضرت خاتم الأنبیاء (ص) ) در مکه معظمه دیده به جهان گشودند.
     پدر گرامیشان ؛ ابوطالب فرزند عبدالمطلب فرزند هاشم بن عبدمناف و مادر عزیزشان هم فاطمه دختر اسد فرزند هاشم بن عبدمناف می باشند.
     حضرت امام علی (ع) نخستین فرزند خانواده بنی هاشم است که پدر و مادر او هر دو از فرزندان هاشم می باشند. 
     خاندان بنی هاشم از لحاظ فضائل اخلاقی و صفات عالیه انسانی در قبیله قریش و این طایفه در طوایف عرب ، زبانزد خاص و عام بوده است . فتوت ، مروت ، شجاعت و بسیاری از فضایل دیگر اختصاص به بنی هاشم داشته و هر یک از این فضیلتها در مرتبه عالی در وجود مبارک حضرت امام علی (ع) متجلی بوده است.
     ولادت آن حضرت (ع) به طرز عجیب و بی سابقه ‏اى ، در درون خانه كعبه به وقوع پیوست :

اى آن كه حریم كعبه كاشانه تست‏         *       بطحا صدف گوهر یكدانه تست.
گر مولد تو به كعبه آمد ، چه عجب ؟‏       *      اى نجل خلیل ، خانه خود خانه تست.

 

     فاطمه بنت اسد ، به هنگام درد زایمان ، راه مسجدالحرام را در پیش گرفت و خود را به دیوار کعبه نزدیک ساخت و چنین گفت : " خداوندا ! به تو و پیامبران و کتابهایی که از طرف تو نازل شده اند و نیز به سخن جدم ابراهیم ، سازنده این خانه ایمان راسخ دارم . پرودگارا ! به پاس احترام کسی که این خانه را ساخت ، و به حق کودکی که در رحم من است ، تولد این کودک را بر من آسان فرما ! "
     لحظه ای نگذشت که دیوار جنوب شرقی کعبه در برابر دیدگان عباس بن عبدالمطلب و یزید بن تعف شکافته شد.
     فاطمه بنت اسد ، وارد خانه کعبه شد و دیوار به هم پیوست. فاطمه تا سه روز در شریفترین مکان گیتی مهمان خدا بود . و نوزاد مبارک خویش را در سیزدهم رجب سی ام عام الفیل به دنیا آورد. سپس همان شکاف دیوار کعبه ، دوباره گشوده شد و فاطمه بنت اسد به همراه مولود عزیز و ارجمندش بیرون آمد و گفت : " پیامی از غیب شنیدم که نامش را " علی " بگذار.

علی است ؛ صاحب عز و جلال و رفعت و شأن  *  علی است ؛ بحر معارف ، علیست کوه وقار.
دلیل رفعت شأن علی اگر خواهی  *  بدین کلام ، دمی گوش خویشتن می دار.
چو خواست مادرش از بهر زادنش جایی  *  درون خانه خاصش بداد جا جبّار.
ز بهر مدخل آن پیشوای خیل زنان  *  شکافت حضرت ستار کعبه را دیوار.
پس آن مطهره ، با احترام داخل شد  *  در آن مکان مقدس بزاد مریم وار.
برون چو خواست که آید پس از چهارم روز  *  ندا شنید که رو نام او علی بگذار.
فدای نام چنین زاده ای بود جانم  *    چنین امام گزینند ، اولی الابصار.

 

     آن گاه ؛ فاطمه بنت اسد روی به خانه نهاد. شخصی به سرعت خود را به ابوطالب و خانواده او رساند و بشارت ولادت علی (ع)  را داد. همه خانواده که در پیشاپیش آنها حضرت محمد مصطفی (ص) قرار داشتند، به استقبال فاطمه و نوزادش آمدند. حضرت محمد (ص) ، نوزاد را در بغل گرفت و زبان خویش را در دهان او قرار داد و اذان و اقامه در گوش مبارک ایشان خواندند ... .
     حضرت امام علی (ع) تا سه سالگی را نزد پدر و مادر خویش به سر برد و بسیار مورد تكریم و احترام آنان بود ، زیرا جدای از فرزندى كه محبوب والدین خویش بودند ، كمالات آن حضرت (ع) از قبیل ؛ سخن گفتن در شكم مادر، باز شدن‏ دیوار كعبه به احترام وى و تولدشان در خانه خدا ( رخداد و معجزه بس عظیم و عجیبی که هرگز در تاریخ بشریت ، سابقه نداشته و بعد از آن نیز تکرار نشده است. ) ، سلام به پدر و مادر و تمام انبیاء الهى و بویژه به رسول خدا (ص) ،تلاوت قرآن و سایر كتاب‏هاى آسمانى در حضور پیامبر اسلام (ص) و ... ، موقعیت امیرالمؤمنین (ع) را در میان مردم و به ویژه خانواده‏ اش ، چندین برابر نموده بود. لذا پدر بزرگوارش ( ابوطالب ) ، شتران زیادی را قربانی و در میهمانى تولد " مولود كعبه " ، همه مردم را به ولیمه دعوت نمود (به این صورت که اوّل ، هفت بار خانه خدا را طواف نمایند، آن گاه داخل خانه ابوطالب شوند ) ... .
    على (ع) از نظر تربیت ‏خانوادگى فوق العاده بالا و چشمگیر بود. هر چند پدر گرامی ایشان ( ابوطالب ) نیز از بزرگان و رئیس قبائل مكه ، رئیس قبیله بنی هاشم  ( یکی از ده فرزند عبدالمطلب )، متصدى امور كعبه و یکی از شخصیت های نقش آفرین صدر اسلام بود و در میان مردم موقعیت بى نظیرى داشت.
    پدر گرامی ایشان ( ابوطالب ) ، پس از وفات عبدالمطلب، سرپرستی پیامبر اکرم (ص) را بر عهده گرفت و پس از بعثت و آغاز رسالت رسول خدا (ص) ، قوی ترین حامى و یاور آن حضرت (ص) ، در برابر دشمنان و بد اندیشان محسوب می شد و سراسر وجودش، سرشار از بخشش، مهربانی و فداکاری در راه آیین توحیدی بود و در راه هدف مقدس حضرت خاتم الانبیاء (ص) که همان گسترش آیین یکتاپرستی بود، با تمام وجود جانبازی و فداکاری کرد و گفت: « تا جان دارم، از محمد (ص) دفاع می کنم. »
    مادر ارجمندشان ( فاطمه بنت اسد ) هم از زنان پاكدامن و اسوه حقیقت و ایمان به شمار مى ‏آمد و نخستین زن از زنان عالم می باشند كه پس از حضرت خدیجه كبرى (س) به رسول خدا (ص) ایمان آوردند.
    از آنجا که خداوند متعال می خواست ایشان به کمالات بیشتری نائل آید ، پیامبر اکرم (ص) وی را از بدو تولد ، تحت تربیت غیر مستقیم خود قرار داد. پس از چند سال و در سن شش سالگی امام علی (ع) ، در اثر قحطی و خشکسالی عجیبی که در مکه اتفاق افتاد ، ابوطالب ؛ پدر گرامی امام علی (ع) و عموی پیامبر اسلام (ص) ، با تأمین هزینه سنگین زندگی  چند فرزند روبرو شد و پیامبر گرامی اسلام (ص) با مشورت عموی خود ـ عباس ـ توافق کردند که هر یک از آنان فرزندی ازفرزندان ابوطالب را نزد خود ببرند ، تا گشایشی در کار ابوطالب باشد.  بر این اساس ؛ عباس ، جعفر را و پیامبر (ص) هم علی (ع) را به خانه خود بردند و لذا حضرت علی (ع) از خانه پدر به خانه پسر عموی خود یعنی پیامبر (ص) منتقل و به طور کامل در کنار ایشان و تحت سرپرستی و پرورش مستقیم آن حضرت (ص) درآمد و آنچنان با پیامبر (ص) همراه بود که حتی هرگاه پیامبر (ص) از شهر خارج می شد یا به کوه و بیابان هم می رفت ، او را نیز همراه خود می برد.
    از فضایل ویژه حضرت امام علی (ع) ؛ سبقت ایشان در کارهای خیر است که آن بزرگوار ، نخستین فرد ایمان آورنده به پیامبر گرامی اسلام (ص) می باشند. 
    پس از نخستین وحی الهی و بعثت حضرت محمد بن عبداله (ص) در غار حرا ، وقتی که آن حضرت (ص) از غار حرا رهسپار شهر و خانه خود شد ، شرح حال را فرمود و علی (ع) به آن حضرت ایمان آورد و تنها مجری طرح ها و یار همراه و دلسوز پیامبر اکرم (ص) در دعوت و مأموریت الهی ایشان بود.
    پس از سه سال دعوت مخفیانه ایشان به اسلام، نیز سرانجام پیک وحی فرا رسید و فرمان دعوت همگانی داده شد و باز در مجلس ضیافتی که پیغمبر بزرگ اسلام (ص) ، برای آشنا کردن و دعوت خویشاوندان نزدیک خود به دین اسلام ترتیب داد ، از حاضران سؤال فرمود که ؛ " چه کسی از شما مرا در این راه کمک می کند تا برادر و وصی و نماینده من در میان شما باشد؟ " فقط علی (ع) تنها کسی بود که از جای خود بلند شد و پاسخ داد : " ای پیامبر خدا ! من تو را در این راه یاری می کنم. " ، پیامبر (ص) بعد از سه بار تکرار سؤال و شنیدن همان جواب ، فرمود : " ای خویشاوندان و بستگان من ! بدانید که علی (ع) برادر و وصی و خلیفه پس از من در میان شماست. "
    امام علی (ع) ، پیوسته ملازم رسول اکرم (ص) بود تا آن حضرت (ص) از مکه به مدینه هجرت فرمود نمود و از افتخارات دیگر حضرت علی (ع) این است که در شب هجرت نیز که کفار ، خانه رسول خدا (ص) را محاصره کرده و در پی قتل آن حضرت (ص) در بسترشان بودند، با شجاعت کامل برای خنثی سازی این توطئه پلید ، به جای ایشان در بستر خوابیده و زمینه هجرت آن پیامبر عزیز (ص) را آماده ساختند که پیامبر اعظم (ص) نیز به سلامت از خانه بیرون آمده و رهسپار مدینه گردیدند.
    حضرت امام علی (ع) پس از هجرت ، در مدینه هم ملازم پیغمبر اکرم (ص) بودند و در هیچ امری با آن حضرت (ص) مخالفت نکرد. جانبازی و فداکاری در میدان جهاد و حضور شجاعانه و مؤثر در 26 غزوه از 27 غزوه پیامبر (ص) ، جز جنگ تبوک که آن حضرت (ص) ، او را در مدینه به جای خود نشانیده بود ، و سریه های مختلف و همچنین ضبط و کتابت وحی ( قرآن مجید ) به عنوان یکی از کاتبان وحی و حافظان قرآن و تنظیم بسیاری از اسناد تاریخی و سیاسی و نوشتن نامه های تبلیغی و دعوتی ، از جمله فضایل و کارهای حساس و پر ارج امام علی (ع) در این دوران می باشد.

    در همین دوران ، رسول اکرم (ص) یگانه دختر محبوب خود ، حضرت فاطمه زهرا (س) را هم به امام علی (ع) تزویج فرمود. 
    یکی از افتخارات ویژه حضرت علی (ع) ، انتخاب وی از سوی پیامبر اعظم (ص) به عنوان برادر خویش در جریان " پیمان مؤاخات " ( پیمان اخوت و برادری مسلمانان ) پس از هجرت به مدینه است که به ایشان فرمودند : " تو برادر من در این جهان و سرای دیگر هستی . به خدایی که مرا به حق برانگیخته است ... ، تو را به برادری خود انتخاب می کنم ، اخوتی که دامنه آن ، هر دو جهان را فرا گیرد. " 
    پیامبر اعظم (ص) پس از اتمام مراسم حج سال دهم هجرت ( « حجه الوداع » ، « حج البلاغ » و « حج الاسلام » ) که آخرین حج در آخرین سال عمر شریف ایشان بود ، در راه برگشت در محلی به نام غدیرخم ( در نزدیکی منطقه جحفه ؛ میان جاده مکه مکرمه و مدینه منوره و محل گذر کاروان ها ) بر اساس فرمان الهی ، دستور توقف داد تا رسالتش را به اتمام برساند. پس از نماز ظهر ، بر بالای منبری از جهاز شتران رفتند و فرمودند : "  ای مردم ! نزدیک است که من دعوت حق را لبیک گویم و از میان شما بروم. درباره من چه فکر می کنید ؟ "  ، مردم گفتند : " گواهی می دهیم که تو آیین خدا را تبلیغ می کردی. " ، پیامبر (ص) فرمودند : " آیا شما گواهی نمی دهید که جز خدای یگانه ، خدایی نیست و محمد بنده خدا و پیامبر اوست ؟ " ، مردم گفتند : " آری ، گواهی می دهیم. " ، سپس پیامبر (ص) ، دست مبارک حضرت علی (ع) را بالا گرفته و فرمودند : "  ای مردم ! در نزد مؤمنان سزاوارتر از خودشان کیست ؟ " ، مردم گفتند : " خداوند و پیامبر او بهتر می دانند. " ، سپس فرمودند : " ای مردم ! هر کس من مولا و رهبر او هستم ، علی هم مولا و رهبر اوست. " و این جمله را سه بار تکرار فرمودند. بعد مردم ، این انتخاب را به حضرت علی (ع) تبریک گفته و با ایشان بیعت نمودند.

    پس از رحلت رسول اکرم (ص)، امام علی (ع) ۳۳ سال داشتند و با اینکه در همه فضایل دینی و اخلاقی و ... سرآمد و در میان اصحاب پیغمبر(ص) ممتاز و منحصر به فرد بودند و علیرغم تمامی سفارشات مکرر و صریح پیامبر اکرم (ص) ، با بهانه ها و توطئه های مختلف ، ایشان را از  خلافت و جانشینی ظاهری پیامبر بزرگ اسلام (ص) کنار زدند و لذا ایشان هم از صحنه اجتماع کناره گرفته ، به مدت 25 سال ( زمان سه خلیفه پس از رحلت رسول اکرم (ص) ) خانه نشین شدند و سکوت اختیار فرمودند ، تا اینکه پس از کشته شدن خلیفه سوم ، در سال 35 هجری قمری ( یعنی در سن 58 سالگی امام علی(ع) ) مردم با آن حضرت (ع) بیعت نموده و ایشان را به خلافت ظاهری برگزیدند.
    آن حضرت (ع) در مدت حکومت خود ( به مدت ۴ سال و ۹ ماه ) ، سیرت پیامبر اکرم (ص) را عملی و به اجرای عدالت و اصول اسلامی پرداخت که برخی از صحابه و سودجویان که از رفتار و منش الهی و عادلانه آن حضرت (ع) متضرر می شدند ( و پیشاپیش آنها هم عایشه ، طلحه ، زبیر و معاویه بودند. ) به بهانه های مختلف و منجمله خون خلیفه سوم ، سر به مخالفت برافراشته و بنای شورش و آشوب گری گذاشتند.
    بیشتر مساعی آن حضرت (ع) در زمان خلافت ایشان به عنوان حکومت عدل الهی ، صرف رفع اختلافات داخلی شد و در این زمان ، جنگهای فراوانی از جمله ؛ صفین ، جمل و نهروان ( که هر یک پیامدهای خاصی به دنبال داشت. ) رخ داد. آن حضرت برای خوابانیدن فتنه ، در نزدیکی بصره ، جنگی با عایشه و طلحه و زبیر نمود که به جنگ " جمل " معروف است ، جنگی هم با معاویه ، به مدت یک سال و نیم ، در مرز عراق و شام کرد که به جنگ " صفین " و نیز جنگی با خوارج در نهروان  نمود که به " جنگ نهروان " معروف می باشد.
    بعد از جنگ نهروان و سرکوب خوارج برخی از خوارج از جمله عبدالرحمان بن ملجم مرادی ، برک بن عبداله تمیمی و عمرو بن بکر تمیمی در یکی از شب ها گرد هم آمده و اوضاع آن روز و خونریزی ها و جنگهای داخلی را بررسی کردند و از نهروان و کشتگان خود یاد کردند و سرانجام به این نتیجه رسیدند که باعث این خونریزی و برادرکشی ؛ حضرت علی (ع) و معاویه و عمروعاص هستند و اگر این سه نفر از میان برداشته شوند ، مسلمانان تکلیف خود را خواهند دانست. سپس با هم پیمان بستند که هر یک از آنان متعهد کشتن یکی از سه نفر گردد. ابن ملجم ملعون ، متعهد قتل امام علی (ع) شد. برک بن عبداله تنها توانست معاویه را از ناحیه ران زخمی کند که پس از مدتی درمان شد و بهبود یافت. عمرو بن بكر نیز قاضی شهر را که آن روز به سبب بیماری عمرو عاص به جای او اقامه جماعت می کرد ، به قتل رساند. اما در این میان فقط ابن ملجم ملعون ، نقشه خود را با موفقیت اجرا کرد.
    پس از گذشت زمانی کوتاه ، در سحرگاه نوزدهم ماه مبارک رمضان سال چهلم هجری در مسجد کوفه ، در محراب عبادت با ضربه شمشیر زهرآلودی ، فرق مبارک آن حضرت (ع) را شکافت ، خون از سرش جاری و محاسنش به خون رنگین شد و در این حال فرمودند : « فزت و ربّ الکعبه » ( به خدای کعبه ، رستگار شدم. ) ، سپس آیه 55 سوره مبارکه طه را تلاوت فرمودند: « منها خلقنا کم و فیها نعیدکم و منها نخرجکم تاره اخری » ( شما را از خاک آفریدیم و به آن بازتان می گردانیم و بار دیگر از آن بیرونتان می آوریم. ) ، مردم به سوی ابن ملجم دویدند، ولی هر کس به او نزدیک می‌شد، ابن ملجم با شمشیر خود، او را می زد. سرانجام قثم بن عباس پیش رفت و او را به زمین کوبید. امام حسین (ع) به اتفاق بنی هاشم ، پدر بزرگوار را روی گلیمی گذاشتند و به خانه بردند. 
    امیرالمؤمنین (ع) به ابن ملجم اشاره کرده و فرمودند : « اگر من از دنیا رفتم، او را بکشید، همان طور که مرا کشته ؛ و اگر سالم ماندم، خواهید دید که درباره‌ او چه تصمیمی می‌گیرم. »
    قدری شیر برای امام علی (ع) آوردند. امام (ع) کمی از آن نوشیده و فرمودند : « به زندانی خود نیز از این شیر بدهید و او را اذیت نکنید. »
    پزشکان کوفه ( از همه ماهرتر ؛ اثیر بن عمرو ) به بالین ایشان گرد آمدند. اثیر وقتی زخم سر مبارک امام (ع) را دید، پس از معاینه ای ، گفت: « یا علی (ع) ! وصیت های خود را بکن، زیرا شمشیر زهرآلود به مغزت رسیده و معالجه مؤثر نیست. »
    و بدین ترتیب ، امام مظلوم شیعیان ، امام متقین و پیشوای آزادگان (ع) ، در شب بیست و یکم همان ماه و در سن 63 سالگی ، به فیض شهادت رسیدند و پیکر مطهرشان در نجف اشرف به خاک سپرده شد.
حضرت امام علی (ع) در واپسین لحظات زندگی نیز به فکر صلاح و سعادت مردم بود و به فرزندان و بستگان و تمام مسلمانان چنین وصیت فرمودند : " شما را به پرهیزکاری و به نظم در کارها سفارش می کنم و اینکه همواره در فکر اصلاح بین مسلمانان باشید. یتیمان را فراموش نکنید ، حقوق همسایگان را مراعات کنید . قرآن را برنامه عملی خود قرار دهید. نماز را بسیار گرامی بدارید که ستون دین شماست. "
    غسل و تکفین امام علی (ع) بر اساس سفارش آن حضرت (ع) ، توسط دو فرزند گرامیشان ؛ امام حسن (ع) و امام حسین (ع) انجام شد. سپس جنازه مطهر آن حضرت (ع) را به سوی سرزمین « غری » ( نجف اشرف ) برده و در آنجا دفن فرموده و ( و براساس وصیت خود آن حضرت (ع) ) ، قبر شریفشان را پنهان فرمودند.

    مرقد مطهر امام علی (ع) همچنان مخفی بود ، تا اینکه با از میان رفتن بنی امیه و رفع خطر خوارج در زمان بنی عباس ، توسط حضرت امام جعفر صادق (ع) به شیعیان شناسانده گردید.
    عبادت و راز و نیاز به در گاه الهی ( آن هم شایسته و در شان حضرت امام علی (ع) ) ، تفسیر قرآن کریم و حل مسائل دینی ، پاسخ به پرسشهای دانشمندان ملل و شهرهای دیگر ، بیان حکم بسیاری از رویدادهای نوظهور در اسلام ، تربیت و پرورش گروهی پاک ضمیر با روح آماده برای سیر و سلوک ، سرکشی ، دلجویی و یاری یتیمان ، ستمدیدگان و مطلومان ، کار و کوشش برای تأمین زندگی بسیاری از بینوایان و درماندگان تا آنجا که با دست خویش باغ احداث می کرد و قنات استخراج می نمود و سپس آنها را در راه خدا وقف می نمود ، و ... از جمله رئوس برنامه و فعالیتهای حضرت امام علی (ع) در زمان غصب خلافت آن امام همام (ع) و پس از آن بود.

 

    حضرت امام علی (ع) ، دارای کنیه ها و القاب مختلفی هستند ، از جمله ؛
ابوالحسن ، ابوتراب (هم نشینی آن حضرت با خاک و سجده های طولانی ایشان داشت. در سال دوم هجری هم علی (ع) روزی زمین خوابیده و مقداری گرد و غبار بر لباسشان نشسته بود. در این هنگام ، پیامبر اسلام (ص) بر بالین ایشان آمد و با خطاب « یا ابوتراب » آن حضرت را بیدار کرد. از آن زمان ، به این کنیه مشهور شدند. ) ، ابوریحانتین ( این کنیه را هم پیامبر (ص) برای ایشان قرار داد و به معنای پدر دو ریحانه بهشت، امام حسن (ع) و امام حسین (ع) می باشد. ) ، مرتضی ، امیرالمؤمنین ، یعسوب الدین (مالک و رئیس و حاکم دین ) ، و یعسوب المؤمنین ( آقا و رئیس مومنان ) ، اسد الله ( اسداله الغالب ) ( شیرخدا ) ، حیدر (حیدر کرار ) ( شیر بیشه ایمان ) ، سید عرب ، سید المسلمین ، امام المتقین ، مولی الموحدین ، کاشف الکرب ( برطرف کننده غم ) و ...

نهج البلاغه امام علی (ع) :

    کتاب نفیس، ارزشمند و مقدس "  نهج البلاغه " شامل مجموعه ای از سخنان زیبای امیر کلام حضرت امام علی (ع) و برگزیده ای از خطبه ها، نامه ها و سخنان کوتاه و حکمت آمیز آن حضرت (ع)  به عنوان یکی از نیازهای اساسی جامعه اسلامی در تمام اعصار می باشد.


********
اللهم ارزقنا زیارته و شفاعته
هیأت امنای آستان مقدس حضرت امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع) در روستای شیخ شبان