تبلیغات
« روستای شیخ شبان » - خاكسپاری پیکرهای مطهر شهدای كربلا

" با نام و یاد خداوند متعال "
« اللّهم صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم »
این وبلاگ ( و همچنین وبلاگ های sheikhshaban.blogfa.com و sheikhshaban.persianblog.ir ) با هدف معرفی مطلوب روستای شهیدپرور و سادات نشین شیخ شبان ( از توابع شهرستان بن در استان چهارمحال و بختیاری )، حضرت امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع)، شهدای روستا و ...، توسط برادر کوچک شما؛ سید احمد احمدی شیخ شبانی، طراحی و تقدیم علاقمندان می گردد.
امید که مورد قبول حق تعالی، خشنودی ساحت مقدس حضرت ولی عصر؛ آقا امام زمان (عج) و امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع) و رضایت بینندگان و خوانندگان ارجمند قرار گیرد.
نظرات ، انتقادات و پیشنهادات ارزشمند و سازنده تان را ارج می نهیم.
• تلفن تماس :
09133815102
09138805811
« بهره برداری از مطالب این وبلاگ ؛ با ذکر منبع ، بلامانع است. »

سید احمد احمدی شیخ شبانی

جستجو

 

بسم رب الشهداء و الصدیقین

اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ وَ عَلی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ
وَ عَلی اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَصْحابِ الْحُسَیْنِ 

 *****

مقام قرب خدا، یا بهشت اهل ولاست؟        بهشت اهل ولا، یا زمین کرب و بلاست؟
ورق ورق شده، هفتاد و دو کتاب خدا        به هر ورق که زدم تیغ، آیه ها پیداست.
بنی اسد، متحیر اِستاده اند همه         سکوت کرده ولی، در سکوتشان غوغاست.
نه سر بُوَد به تن کشتگان، نه تن، سالم        نه از غلام، نه مولا، نشان در آن صحراست.
ز کوفه اشک فشان، یک سوار می آید        به نینوای وجودش، نوای یا ابتاست.
گشوده لب که الا ای موالیان حسین!        مرا شناخت بر این لاله های باغ خداست.
کنار هم بدن قطعه قطعه انصار         حبیب و مسلم و جون و بریر و عابس ماست.
کنار علقمه افتاده پیکری بی دست         که چشم تشنه لبان، از خجالتش دریاست.
به اشک دیده بشویید زخم هایش را        که حافظ حرم و میر لشکر و سقاست.
به قلب معرکه، خون می دمد ز گودالی        که در میانه آن، جسم یوسف زهراست.
به زیر خنجر و شمشیر و تیر و نیزه و سنگ        برهنه پیکر صد چاک سیدالشهداست.
میان این شهدا، گشته قطعه قطعه تنی        که یاس سرخ حسین است و لاله لیلاست.

*****

بعد از سه روز، پیكر سرخش كفن نداشت.        یوسف ترین شهید خدا، پیرُهن نداشت.
از بس كه پیكرش، شده پامال اسب ها         یك جای بی جراحت و سالم، بدن نداشت.
در بوریای كهنه، تن لاله پوش او         پیچیده شد، اگر چه شقایق، كفن نداشت.

*****

دلم ، داغ هزاران لاله دارد.         سکوتم ، یک نیستان ناله دارد.
بگو امشب، ز مظلومیت عشق         گلویم، بغض چندین ساله دارد.
چو نی ، می نالم از درد جدایی        و از گل ها ، نمی آید صدایی.
همیشه ورد لب های من این است ؛       « کجایید ای شهیدان خدایی ؟ »

********

« خاكسپاری پیکرهای مطهر شهدای كربلا » 

پس از پایان ماجرای عاشورای سال 61 هجری قمری و شهادت سید و سالار شهیدان ؛ حضرت امام حسین بن علی (ع) و یاران باوفای آن حضرت، عمر بن سعد، فرمانده سپاهیان عبیداله بن زیاد، در روز یازدهم محرم، اجساد كشته های سپاه خویش را شناسایی و گردآوری كرد و آنان را دفن نمود و در حالی كه بدن های مطهر و قطعه قطعه كشته های اهل بیت (ع) و بدن مقدس امام حسین (ع) و سایر شهیدان و یاران باوفایشان، به صورت بسیار جگر خراشی بر زمین مانده بود، كربلا را به قصد كوفه ترك كرد ، حال آنکه کسی جرأت نمی کرد این اجساد پاک را دفن کند.
پیكرهای مطهر شهدای كربلا ( پس از واقعه عاشورای سال 61 هجری قمری ) سه روز بر روی زمین ماند تا این كه در پایان روز دوازدهم ( شب سیزدهم ) محرم، زنان قبیله بنی اسد ( نام تیره‏ای از قبایل عرب، از فرزندان اسد بن خزیمه بن مدرکه ) که در " غاضریه " در نزدیكی كربلا چادر زده و سکونت داشتند و از كشته شدن امام حسین (ع) و یارانش به دست سپاه حكومتی امویان مطلع گردیده بودند، ضمن گذر بر میدان جنگ و دیدن اجساد شهداء ، تحت تأثیر قرار گرفته، مردان خود را خبر و مورد شماتت قرار داده و آنان را به انجام دفن این عزیزان ترغیب نمودند.
زنان این قبیله، ابتداء خود بیل و کلنگ به دست گرفته ، به طرف قتلگاه کربلا روان شدند. پس ازمدتی وجدان مردان بنی اسد بیدار گشت و به خود آمدند و به دنبال آن ؛ گروهی از مردان قبیله بنی اسد برای خاكسپاری شهداء ، وارد زمین كربلا شده ولی چون بدن ها پاره پاره بود، بدنها را نمی شناختند و در حالت تحیر و تردید باقی ماندند.
در این هنگام حضرت امام علی ابن الحسین ؛ زین العابدین (ع)، به صورت ناشناس ، جهت تشخیص و تدفین شهدای كربلا، مخصوصاً دفن پدر معصومش؛ حضرت امام حسین (ع) به حكم این ‌كه « امام را جز امام كسی تغسیل و تكفین و تدفین نمی‌كند. » از راه اعجاز از كوفه و زندان ابن زیاد به كربلا آمد، ضمن حضور در جمع آنان، پیكرهای مطهر شهدا را ، یکی یکی به بنی اسد معرفی کرده و آنها بدن ها را دفن می کردند.
بنی‌اسد در آغاز مراسم تدفین، با دیدن سوار کار (  همان امام سجاد (ع) ) از ترس خود را پنهان كردند ، اما بعد از شناختن سوار، همه دور امام (ع) جمع شدند، تسلیت و تعزیت گفتند.  
چون امام سجاد(ع) آمد، بنی اسد را دید که کنار کشتگان گرد آمده‌اند و سرگردانند؛ نمی‌دانند چه کنند و کشته‌ها را نمی‌شناسند، چون بین بدن‌ها و سرهای مقدس جدایی انداخته بودند و گاهی از بستگان آنان می‌پرسیدند. امام (ع) به آنان خبر داد که برای دفن این اجساد پاک آمده است. سپس شهدای بنی‌‌هاشم و انصار و اصحاب را با نام و مشخصات معرفی و بر آنان نماز خواندند، ناله و شیون برخاست و اشک‌ها جاری شد و زنان بنی اسد مو پریشان کردند و سیلی به صورت زدند و بلند گریه کردند.
خود آن حضرت (ع) به گودال قتلگاه رفت ، با پیکر پاک پدر (ع) معانقه فرمود، صورت به رگ‌های بریده اش نهاد و گریه‌های زیادی كرد. بر بدن مطهرش نماز گذارد ، آنگاه چند قدم عقب‌تر، کمی از خاک‌ها را با دست خود كنار زد، قبر و لحدی حاضر و آماده و صندوقی شکافته نمایان شد، حضرت (ع) دستان خود را زیر کمر پیكر پدر شهیدش ؛ حضرت سیدالشهداء (ع) گشود و فرمود: " بسم الله و بالله و على ملّة رسول الله، صدق الله و رسوله،‌ ماشاء و لا حول و لا قوة إلاّ بالله العظیم ". امام به تنهایی و بی آنکه بنی اسد در این کار همراهی‌اش کنند ، پیکر مطهر را وارد قبر کرد و به آنان فرمود :" همراه من کسی هست که یاری می‌کند. ". آنگاه امام حسین (ع) را در این قبر ، دفن فرمود و چون آن حضرت (ع) را در قبر نهاد، ‌صورت بر آن رگ‌های بریده گذاشت و فرمود : " خوشا سرزمینی که پیکر پاک تو را در بر گرفت! دنیا پس از تو تاریک است و آخرت با فروغ جمالت روشن است. اما شبِ بیداری و غم است و اندوهگین همیشگی، تا آنکه خداوند برای خاندان تو سرای آخرت را برگزیند که تو در آنی. سلام و رحمت و برکات الهی بر تو باد از من، ای فرزند رسول خدا! " و بعد از هموار كردن قبر شریف ، بر روی آن نوشت: « هذا قبر الحسین بن علی بن ابی طالب الّذی قتلوه عطشاناً غریباً »؛ « این قبر حسین بن علی بن ابی طالب است که او را با لب تشنه و غریبانه شهید کردند. "

 

آن گاه به طرف پیکر مطهر عمویش ؛ حضرت قمر بنی هاشم، عباس بن علی (ع) در نزدیکی نهر علقمه و شریعه فرات ( در راه غاضریّه ، همان محلی كه به شهادت رسید و اكنون قبر مقدس اوست. ) رفت و او را در همان حال دید که فرشتگان آسمان‌ها را دهشت زده و حوریان بهشتی را گریان ساخته بود. خود را روی بدن مقدس او انداخت و رگ‌های بریده‌اش را می‌بوسید و می فرمود: " پس از تو خاک بر سر دنیا! ای قمر بنی‌هاشم! از من سلام بر تو باد، ای شهید خدایی! رحمت و برکات الهی بر تو باد! " برای او نیز ، قبری گشود و به تنهایی ، آن بزرگوار را نیز وارد قبر کرد، همان گونه که برای پدرش کرد و به بنی اسد فرمود: با من کسانی‌اند که یاری‌ام می‌کنند.
برای بنی اسد مجالی گذاشت تا در دفن شهدای دیگر مشارکت کنند، دو جا برای آنان تعیین کرد و فرمود : دو گودال کندند؛ در اوّلی بنی‌هاشم را و در دیگری اصحاب را قرار دادند.
حضرت علی اكبر (ع) را نیز پائین پای حضرت امام حسین (ع) به خاك سپردند، بنابراین نزدیك‌ترین شهیدان به حضرت امام حسین (ع) ، فرزندش حضرت علی اكبر (ع) در پایین پای آن بزرگوار است.
همینطور بقیه شهدای كربلا را پائین پای حضرت(ع) دفن نمودند. اما حر بن یزید ریاحی را ( به درخواست مادرش ) به قبیله‌اش ؛ جایی که هم اینک قبر اوست، بردند.
ابن شهر آشوب و مسعودی می گویند : " برای بسیاری از آنها قبرهای آماده یافتند و مرغان سفیدی بر گرد آنان دیدند. "

* حضور امام سجاد (ع) در جریان خاكسپاری شهداء در كربلا و قتلگاه، بواسطه قدرت خاصه و اعجازی كه خدا برای امامان معصوم (ع) و از جمله امام سجاد (ع)، در چنین موردی لازم است ؛ چرا ‌كه اولاً طایفه بنی اسد برای شناسایی پیكرهای بی سر شهیدان كربلا و بدن‌هایی كه بر اثر تاخت و تاز سمّ اسبان دشمن و نیز شمشیر و نیزه‌ها، متلاشی گردیده، سخت حیران و سرگردان بودند و به خاطر ترس از بقایای احتمالی سپاه دشمن، شتاب در امر دفن داشتند و با گریه و زاری از همدیگر می‌پرسیدند و هیچ كدام هم واقعاً نمی‌شناختند. در ثانی، امام معصوم را جز امام نباید كفن و دفن كند.

* حضرت امام ‌‌رضا (ع) در مناظره خود با پسر ابوحمزه فرمود: " به من بگو ؛ آیا حسین بن علی ( علیهما السلام ) امام بود؟ گفت : آری. فرمود: پس چه كسی امر دفن او را به عهده گرفت؟ گفت: علی بن الحسین (ع). امام (ع) فرمود: علی بن الحسین (ع) كجا بود؟، گفت: در كوفه، نزد پسر زیاد زندانی بود، اما بدون این كه آنها با خبر شوند به كربلا آمد و امر دفن پدر را سپری كرد و سپس به زندان برگشت. بدین گونه، بدن مطهر اباعبدالله الحسین (ع) را در همین مكانی كه اكنون معروف است، دفن كرده و فرزند رشیدش حضرت علی اكبر (ع) را در پایین پای پدر به خاك سپردند و برای سایر شهیدان در پایین قبر امام حسین (ع)، قبر بزرگی حفر و همگی را در آن جا دفن نمودند. غیر از بدن های مطهر حضرت عباس بن علی(ع)، حبیب بن مظاهر و حرّ بن یزید ریاحی كه هر یك را در مكانی دیگر به خاك سپردند. امام رضا (ع) فرمود: كسی كه علی بن الحسین را قدرت داد كه به كربلا بیاید، پدرش را دفن كند و برگردد، مرا نیز می‌تواند به بغداد ببرد تا پدرم را كفن و دفن كنم، در حالیكه نه در زندان هستم و نه در اسارت. "

* قبیله بنی اسد، نام تیره‏ای از قبایل عرب، از فرزندان اسد بن خزیمه بن مدرکه است که در " غاضریه " در نزدیكی كربلا چادر زده و سکونت داشتند. این قبیله که از قبایل سلحشور عرب محسوب می‏گردند، در سال 19 هجری از بلاد حجاز به عراق رفته، در کوفه و غاضریه از نواحی کربلا سکونت‏کردند. هنگام بنای کوفه، این قبیله محله‏ خاصی را در جنوب مسجد کوفه به خویش اختصاص دادند. در سال 36 هجری در جنگ‏جمل، با امام علی‏ (ع) بیعت کردند و در کنار آن حضرت جنگیدند. این قبیله ، ‏توفیق و افتخار دفن پیکر مطهر حضرت سید الشهداء (ع) و انصار آن حضرت را پس از واقعه کربلا در سال 61 هجری قمری داشتند. این فداکاری سبب شهرت آنان شد و از آن پس، شیعیان به نظر احترام و محبت به قبیله بنی اسد می‏نگرند. جمعی از اصحاب، علماء ، شعراء و زعمای امامیه از این قبیله برخاسته‏اند. برخی از همسران پیامبر اکرم‏ (ص) نیز از همین قبیله بوده‏اند. قبیله بنی اسد ، در قیام عاشورای در سال 61 هجری به سه دسته تقسیم شدند: موافق با حضرت ( حبیب بن مظاهر،انس‏بن حرث،مسلم بن عوسجه،قیس بن مسهر، موقع بن ثمامه و عمرو بن خالد صیداوی ازسران موافق ) ، مخالف (حرملة بن کاهل اسدی ؛ قاتل حضرت علی اصغر(ع) ؛ طفل شیر خوار، از سران مخالف ) و بی‏طرف ( گروهی که پس از روز عاشورا و شهادت امام حسین (ع) و یارانشان، برای دفن شهدای کربلا اقدام نمودند. ).


یا رب الحسین (ع)، بحق الحسین (ع)، اشف صدر الحسین (ع)، بظهور الحجه (عج)
هیأت امناء آستان مقدس حضرت امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع) روستای شیخ شبان