تبلیغات
« روستای شیخ شبان » - دهه اول محرم الحرام ، تاسوعا و عاشورای حسینی (ع)

" با نام و یاد خداوند متعال "
« اللّهم صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم »
این وبلاگ ( و همچنین وبلاگ های sheikhshaban.blogfa.com و sheikhshaban.persianblog.ir ) با هدف معرفی مطلوب روستای شهیدپرور و سادات نشین شیخ شبان ( از توابع شهرستان بن در استان چهارمحال و بختیاری )، حضرت امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع)، شهدای روستا و ...، توسط برادر کوچک شما؛ سید احمد احمدی شیخ شبانی، طراحی و تقدیم علاقمندان می گردد.
امید که مورد قبول حق تعالی، خشنودی ساحت مقدس حضرت ولی عصر؛ آقا امام زمان (عج) و امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع) و رضایت بینندگان و خوانندگان ارجمند قرار گیرد.
نظرات ، انتقادات و پیشنهادات ارزشمند و سازنده تان را ارج می نهیم.
• تلفن تماس :
09133815102
09138805811
« بهره برداری از مطالب این وبلاگ ؛ با ذکر منبع ، بلامانع است. »

سید احمد احمدی شیخ شبانی

جستجو

 

بسم رب الشهداء و الصالحین و الصدیقین 

اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا اَباعَبْدِاللَّهِ وَ عَلَی الاَْرْواحِ الَّتی حَلَّتْ بِفِنائِکَ ،
عَلَیْکَ مِنّی سَلامُ اللَّهِ اَبَداً ما بَقیتُ وَ بَقِیَ اللَّیْلُ وَ النَّهارُ
وَ لاجَعَلَهُ اللَّهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنّی لِزِیارَتِکُمْ ،
اَلسَّلامُ عَلَی الْحُسَیْنِ وَ عَلی عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ
وَ عَلی اَوْلادِ الْحُسَیْنِ وَ عَلی اَصْحابِ الْحُسَیْنِ

******
" السلام علیک یا ابالفضل العباس، یا قمر بنی هاشم، یا باب الحوائج ... "
" السلام علیک یا عقیله بنی هاشم ، یا زینب الکبری ... "

****
  

مه ، بارقه ایست در شبستان حسین (ع).       شب ، حادثه اى ز درد پنهان حسین (ع).
هر صبح ، ز دامن افق ، خون آلود       خورشید ، برآید از گریبان حسین (ع).

****

باز این چه شورش است که در خلق عالم است؟    *    باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است؟
باز این چه رستخیز عظیم است ، کز زمین    *    بی نفخ صور، خاسته تا عرش اعظم است؟
این صبح تیره، باز دمید از کجا کزو    *    کار جهان و خلق جهان، جمله درهم است؟
گویا طلوع می کند از مغرب، آفتاب    *    کاشوب در تمامی ذرات عالم است.
گرخوانمش قیامت دنیا، بعید نیست    *    این رستخیز عام که نامش، محرم است.
در بارگاه قدس، که جای ملال نیست    *    سرهای قدسیان همه بر، زانوی غم است.
جن و ملک، بر آدمیان نوحه می کنند    *    گویا عزای اشرف اولاد آدم است.
خورشید آسمان و زمین، نور مشرقین    *    پرورده کنار رسول خدا (ص)، حسین (ع).

 

« ... أَلسَّلامُ عَلَى الْحُسَیْنِ الَّذی سَمَحَتْ نَفْسُهُ بِمُهْجَتِهِ ،
أَلسَّلامُ عَلى مَنْ أَطاعَ اللهَ فی سِـرِّهِ وَ عَلانِیَتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ جَعَلَ اللهُ الشفآءَ فی تُرْبَتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنِ الاِْجابَةُ تَحْتَ قُبَّتِهِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنِ الاَْئِمَّةُ مِنْ ذُرِّیَّتِهِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ خاتَِمِ الاَْ نْبِیآءِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ سَیِّدِ الاَْوْصِیآءِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ فاطِمَةَِ الزَّهْرآءِ ، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ خَدیجَةَ الْکُبْرى، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ جَنَّةِ الْـمَـأْوى، أَلسَّلامُ عَلَى ابْنِ زَمْـزَمَ وَ الصَّـفا، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُرَمَّلِ بِالدِّمآءِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَهْتُوکِ الْخِبآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى خامِسِ أَصْحابِ الْکِسْآءِ، أَلسَّلامُ عَلى غَریبِ الْغُرَبآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى شَهیدِ الشُّهَدآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى قَتیلِ الاَْدْعِیآءِ ، أَلسَّلامُ عَلى ساکِنِ کَرْبَلآءَ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ بَکَتْهُ مَلائِکَةُ السَّمآءِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ ذُرِّیَّتُهُ الاَْزْکِیآءُ ، أَلسَّلامُ عَلى یَعْسُوبِ الدّینِ ، أَلسَّلامُ عَلى مَنازِلِ الْبَراهینِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْئِمَّةِ السّاداتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الْجُیُوبِ الْمُضَرَّجاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الشِّفاهِ الذّابِلاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى النُّفُوسِ الْمُصْطَلَماتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْرْواحِ الْمُخْتَلَساتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْجْسادِ الْعارِیاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الْجُسُومِ الشّاحِباتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الدِّمآءِ السّآئِلاتِ ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْعْضآءِ الْمُقَطَّعاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى الرُّؤُوسِ الْمُشالاتِ، أَلسَّلامُ عَلَى النِّسْوَةِ الْبارِزاتِ، أَلسَّلامُ عَلى حُجَّةِ رَبِّ الْعالَمینَ، أَلسَّلامُ عَلَیْک َ وَ عَلى ابآئِک َ الطّاهِرینَ، أَلسَّلامُ عَلَیْک َ وَ عَلى أَبْنآئِکَ الْمُسْتَشْهَدینَ، أَلسَّلامُ عَلَیْک َ وَ عَلى ذُرِّیَّتـِک َ النّـاصِرینَ، أَلسَّلامُ عَلَیْک َ وَ عَلَى الْمَلآئِکَةِ الْمُضاجِعینَ، أَلسَّلامُ عَلَى الْقَتیلِ الْمَظْلُومِ، أَلسَّلامُ عَلى أَخیهِ الْمَسْمُومِ ، أَلسَّلامُ عَلى عَلِىّ الْکَبیرِ، أَلسَّلامُ عَلَى الرَّضیـعِ الصَّغیرِ، أَلسَّلامُ عَـلَى الاَْبْدانِ السَّلیبَةِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْعِتْرَةِ الْقَریبَةِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُجَدَّلینَ فِى الْفَلَواتِ، أَلسَّلامُ عَلَى النّازِحینَ عَنِ الاَْوْطانِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَدْفُونینَ بِلا أَکْفان، أَلسَّلامُ عَلَى الرُّؤُوسِ الْمُفَرَّقَةِ عَنِ الاَْبْدانِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُحْتَسِبِ الصّابِرِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَظْلُومِ بِلا ناصِر، أَلسَّلامُ عَلى ساکِنِ التُّرْبَةِ الزّاکِیَةِ، أَلسَّلامُ عَلى صاحِبِ الْقُبَّةِ السّامِیَةِ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ طَهَّرَهُ الْجَلیلُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنِ افْتَـخَرَ بِهِ جَبْرَئیلُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ ناغاهُ فِی الْمَهْدِ میکآئیلُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ نُکِثَتْ ذِمَّـتُهُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ هُتِکَتْ حُرْمَتُهُ، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ اُریقَ بِالظُّـلْمِ دَمُهُ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُغَسَّلِ بِدَمِ الْجِراحِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُجَـرَّعِ بِکَأْساتِ الرِّماحِ أَلسَّلامُ عَلَى الْمُضامِ الْمُسْتَباحِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَنْحُورِ فِى الْوَرى، أَلسَّلامُ عَلى مَنْ دَفَنَهُ أَهْـلُ الْقُرى، أَلسَّلامُ عَلَى الْمَقْطُوعِ الْوَتینِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْمُحامی بِلا مُعین، أَلسَّلامُ عَلَى الشَّیْبِ الْخَضیبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْخَدِّ التَّریبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الْبَدَنِ السَّلیبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الثَّغْرِ الْمَقْرُوعِ بِالْقَضیبِ، أَلسَّلامُ عَلَى الرَّأْسِ الْمَرْفُوعِ، أَلسَّلامُ عَلَى الاَْجْسامِ الْعارِیَةِ فِى الْفَلَواتِ، تَنْهَِشُهَا الذِّئابُ الْعادِیاتُ، وَ تَخْتَلِفُ إِلَیْهَا السِّباعُ الضّـارِیاتُ، أَلسَّلامُ عَلَیْک َیا مَوْلاىَ وَ عَلَى الْمَلآئِکَةِ الْمُرَفْرِفینَ حَوْلَ قُبَّتِکَ، الْحافّینَ بِتُرْبَتِکَ، الطّآئِفینَ بِعَرْصَتِک َ، الْوارِدینَ لِزِیارَتِک َ... »
         " فرازی از زیارت شریف ناحیه مقدسه "

*****

ای در منای عشق خدا ، جان فدا ، حسین !          در پیکر مبارزه ، خون خدا ، حسین !

ای پاکتر ز پاکی گلبرگ یاس ها          روی زمین ، ز چهره تو دلگشا ، حسین !

ای معنی تکامل ایمان به فیض عشق          ای عاری از تعارف و چون و چرا ، حسین !

عریان ترین حقیقت معلوم آفتاب           تابان ترین حقیقت صدق و صفا ، حسین !

فارغ ز کامخواهی دل در هوای نفس          غالب به سلطه جویی دیو هوا ، حسین !

انسان، ولی فراتر از انسان خاکزاد          با آیه های نور الهی نما ، حسین !

پاینده در خیال زمان ها و قرن ها          در معبر گذشت زمان ، دیرپا حسین !

در شوره زار تشنه به گلبانگ عاطفت          آواز آب و عاطفه ، گلگون قبا ، حسین !

مطلوب دل ، موافق خاطر ، انیس جان          زنگار غم گرفته دل را جلا ، حسین !

سردار بی مبالغه در عرصه نبرد          سرباز بی مضایقه در کربلا ، حسین !

در جنگ عاشقانه ، پذیرای مرگ سرخ          با ظلم در نبرد به شمشیر لا ، حسین !

نام تو ، عطر سینه خونین لاله هاست          بویت در آستین بهاران رها ، حسین !

*****

السلام علیک یا صاحب الزمان (عج)
اعظم الله اجورکم فی مصائب جدکم الحسین الشهید (ع) :

 

یا این دل شكسته ما را صبور كن    *   یا لااقل، به خاطر زینب (س) ظهور كن.
دیگر بتاب از افق مكه ، ماه من    *   این جاده های شب زده را غرق نور كن.
با ذوالفقار حضرت مولا (ع) بیا و بعد    *    دل های شیعه را پر حس غرور كن.
با كوله بار غربت و اندوه خود بیا    *   از كوچه های سینه زنی مان عبور كن.
آقا ! بیا تو روضه بخوان از برای ما    *   آقا ! بساط گریه ما را تو جور كن.
یا چند صفحه مقتل كرببلا بخوان    *   یا خاطرات عمه خود را مرور كن.
هم از وفای ساقی لب تشنگان (ع) بگو    *   هم یادی از مصیبت سرخ تنور كن.

 

فرا رسیدن ماه محرم الحرام ؛ ماه پیروزی خون بر شمشیر و
شهادت مظلومانه سرور و سالار شهیدان ؛ حضرت اباعبداله الحسین (ع)
و یاران باوفای ایشان
، بر ساحت مقدس حضرت ولی عصر ( ارواحنا فداه )
و تمامی شیعیان جهان، تسلیت و تعزیت باد.


*****

 حضرت امام رضا (ع) :  " در جاهلیت، حرمت این ماه ( محرم ) نگاه داشته می شد و در آن نمی جنگیدند، ولی در این ماه، خون های ما را ریختند و حرمت ما را شكستند و فرزندان و زنان ما را اسیر كردند و خیمه ها را آتش زدند و غارت كردند و حرمت پیامبر را درباره ذریه اش رعایت نكردند. "

***

حضرت امام خمینی (ره) : " این محرم را زنده نگه دارید ؛ ما هر چه داریم از این محرم است ... محرم و صفر است كه اسلام را زنده نگه داشته است. "

***

مقام معظم رهبری (مدظله) : " همه عاشورایی باشیم تا زمینه اصلاح دنیا و ظهور حضرت مهدی (عج) فراهم شود. "


*****

* ماه محرم الحرام :
     محرم، ماه حزن و اندوه و عزاداری شیعیان در شهادت حضرت امام حسین (ع) است.
     محرم ؛ نخستین ماه ازماه های دوازده گانه قمری و یکی از ماههای حرام ( رجب، ذی القعده، ذی الحجه و محرم ) است که در دوران جاهلیت و نیز در اسلام، جنگ در آن تحریم شده بود.

 

حوادث و وقایع فراوانی در ماه محرم رخ داده است که حادثه خونین کربلا، تاسوعا و عاشورا و شهادت حضرت امام حسین (ع) و یاران باوفای ایشان و اسارت خاندان امام به کوفه و شام در سال 61 هجری قمری، از مهم ترین وقایع این ماه به شمار می رود. عروج حضرت ادریس به آسمان، استجابت دعای حضرت زکریا (ع)، عبور حضرت موسی (ع) از دریا و غرق شدن فرعونیان در نیل و عذاب اصحاب فیل نیز در ماه محرم رخ داده است.


******

* حضرت امام حسین ( علیه السلام ) :

 

     حضرت امام حسین (ع) ؛ گوهر تابناك و چراغ درخشانى است كه هماره بر تارك تاریخ درخشیده و خواهد درخشید. طالبان هدایت و انسان‏هاى خسته از ظلم و تبعیض و ذلت و ستیزه، نامردمى و ناجوانمردى را به حق رهنمون ساخته و بیدار نموده است. عنصر جاودانه‏اى كه به یقین رمز ماندگاریش را در الهى بودنش باید جُست. سیره‏ ارجمندش را در قرآن باید نگریست تا به حقیقتش یا شمه‏اى از حقیقتش دست یافت. آن حضرت نه تنها شاگرد مكتب قرآن كه عِدْل و شریك قرآن است از این‏ روست كه در فرازى از زیارتنامه‏ شریفش مى‏خوانیم: « السَّلامُ عَلَیكَ یا شریكَ القُران؛ سلام بر تو اى شریك قرآن. »

 

     اُنس امام با قرآن به دوران حیات جسمى محدود نمى‏شود بلكه بعد از شهادت نیز ادامه دارد: « منهال بن عمرو » گوید، چون سر مطهّر امام علیه السلام را به دمشق آورده بر نى حمل مى‏كردند، من پیش روى او بودم. شخصى سوره‏ كهف را مى‏خواند تا رسید به آیه‏ شریفه‏ « أَمْ حَسِبْتَ أَنَّ أَصْحَابَ الْكَهْفِ وَ الرَّقِیمِ كَانُواْ مِنْ آیَتِنَا عَجَبًا؛ آیا پنداشتى كه داستان اصحاب كهف و رقیم از آیات شگفت ماست؟! » به خدا سوگند ناگاه آن سر مطهر به سخن آمد و با زبان فصیح فرمود: « شگفت‏تر از اصحاب كهف، واقعه‏ شهادت و بردن من بر نى است.»

******

     امام حسین (ع) ، فرزند حضرت امام علی (ع) و فاطمه زهرا (س) در سوم شعبان سال چهارم هجری در مدینه به دنیا آمد. رسول خدا (ع) نام او را حسین (ع) نهاد. وی در آغوش پیامبر خدا (ص) بزرگ شد و مورد علاقه شدید آن حضرت بود که درباره اش فرمود: « حسین منی و انا من حسین ... ».

 

     امام حسین (ع)، هنگام رحلت رسول خدا (ص)، شش ساله بود. در دوران پدر بزرگوارش، امام علی بن ابی طالب (ع) نیز از موقعیت والایی برخوردار بود، علم، بخشش، بزرگواری، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگیری از بینوایان، عفو و حلم و .... از صفات برجسته این حجت الهی بود.
     در دوران امامت پدرش در كنار آن حضرت بود و در سه جنگ « جمل »، « صفین » و « نهروان » شركت داشت. پس از شهادت امام علی (ع) كه امامت به امام حسن بن علی (ع) رسید، امام حسین (ع) نیز همچون سربازی مطیع رهبر و مولای خویش و همراه برادر بود. پس از انعقاد پیمان صلح ( صلح امام حسن (ع) با معاویه حاكم شام ) با برادرش و بقیه اهل بیت (ع) از كوفه به مدینه آمدند و پس از شهادت امام حسن مجتبی (ع) در سال 49 یا 50 هجری ( كه با توطئه معاویه و به دست همسرش جعده، دختر اشعث بن قیس الكندی مسموم و به شهادت رسید. ) بار امامت به دوش سیدالشهدا (ع) قرار گرفت.
     در آن دوران ده ساله كه معاویه بر حكومت مسلط بود، امام حسین (ع) همواره یكی از معترضین سرسخت نسبت به سیاستهای معاویه و دستگیریها و قتلهای او بود و نامه های متعددی در انتقاد از رویه معاویه در كشتن حجربن عدی و یارانش و عمرو بن حمق خزاعی كه از وفاداران به علی (ع) بودند و اعمال ناپسند دیگر او نوشت.
     در عین حال حسین بن علی (ع) یكی از محورهای وحدت شیعه و از چهره های برجسته و شاخصی بود كه مورد توجه قرار داشت و همواره سلطه اموی ( حكومتی كه از سال 41 هجری با معاویه اولین خلیفه اموی شروع می شود و تا سال 132 هجری ادامه می یابد) از نفوذ شخصیت او بیم داشت.
      با مرگ معاویه در سال 60 هجری، یزید به والی مدینه نوشت كه از امام حسین (ع) به نفع او بیعت بگیرد، اما سیدالشهداء (ع) كه فساد یزید و بی لیاقتی او را می دانست، از بیعت امتناع كرد و برای نجات اسلام از بلیه سلطه یزید كه به زوال و محو دین می انجامید، راه مبارزه را پیش گرفت.
     آن حضرت (ع) از مدینه به مكه هجرت كرد و در پی نامه نگاری های كوفیان و شیعیان عراق با آن حضرت و دعوت برای آمدن به كوفه، آن امام (ع) ابتدا مسلم بن عقیل را فرستاد و نامه هایی برای شیعیان كوفه و بصره نوشت و با دریافت پاسخ كوفیان در بیعتشان با مسلم بن عقیل، در روز هشتم ذی الحجه سال 60 هجری از مكه به سوی عراق حركت كرد.
     پیمان شكنی كوفیان و شهادت مسلم بن عقیل (ع)، اوضاع عراق را نامطلوب ساخت و سیدالشهداء (ع) كه همراه خانواده، فرزندان و یاران به سوی كوفه می رفت، پیش از رسیدن به كوفه، در دوم ماه محرم الحرام سال 61 هجری كاروان حضرت امام حسین (ع) وارد سرزمین « كربلا » كه منطقه اى خشك و غیرآباد بود، شد. حر بن یزید براساس دستور عمر بن سعد در این سرزمین، راه را به طور كلى بر امام حسین (ع) بست و آن حضرت را مجبور به توقف نمود. 
     امام حسین (ع) به ناچار در همان جا توقف كرد و آن جا را خیمه گاه خویش قرار داد. آن حضرت پس از رسیدن به كربلا، پرسید این سرزمین چه نام دارد؟ گفتند: كربلا است. امام حسین (ع) همین كه نام كربلا را شنید، فرمود: « اَللّهُمَ اِنّى اَعُوذُ بِكَ مِنَ الْكَربِ وَ الْبَلاء ». سپس فرمود: « این موضع کرب و بلا و محل محنت و عنا است، فرود آیید که اینجا منزل و محل خیمه‏های ما است و این زمین، جای ریختن خون ما است و در این مکان قبرهای ما واقع خواهد شد، اینها از جدم محمد مصطفى (صلى الله علیه و آله) به من خبر داده شده است. »
     پس در آن جا فرود آمدند و خیمه ها را برپا نمودند و در طرف دیگر، حر بن یزید با یاران و سپاهیان خویش فرود آمد و خیمه هاى دشمنى و قتال با آل رسول ( صلى الله علیه و آله و سلم ) را برپا نمود و چون روز دیگر شد عمر بن سعد (ملعون ) با چهار هزار مرد سوار به كربلا رسید و در برابر لشكر آن امام مظلوم (ع) فرود آمدند. ایشان در این سرزمین در محاصره سپاهیان دشمن كه هر روز بر تعدادشان افزوده می شد، قرار گرفت ولی تسلیم نیروهای یزید نشد.

 

     سرور و سالار شهیدان (ع) با سلاح خون به دیدار شمشیر مى رفت كه: « اِنْ كانَ دینُ مُحَمَّدٍ لَمْ یَسْتَقِم اِلاَّ بِقتلى یا سیوف خذینى؛ اگر دین محمد صلی الله علیه و آله جز با كشتن من پایدار نمى‏ماند پس اى شمشیرها مرا دریابید. » و موقع حمله به دشمن ذكر « لاحول ولا قوّة اِلّا باللَّه العلىّ العظیم » مى‏گفت و سرانجام در روز عاشورا در آن سرزمین، مظلومانه و تشنه كام، همراه اصحابش به شهادت رسید.
     اصحاب شهادت طلب و با وفای سیدالشهداء ‌(ع) بویژه حضرت قمر بنی هاشم ابالفضل العباس، باب الحوائج (ع)، نمونه بارز آگاهی ، ایمان، شجاعت و فداكاری بودند كه در ركاب سیدالشهداء (ع) به فیض شهادت رسیدند. جمعی از بنی هاشم بودند. جمعی از مدینه با آن حضرت (ع) آمده بودند، ‌برخی در مكه و در طول راه به وی پیوستند. برخی هم از كوفه توانستند به جمع آن حماسه سازان شهید بپیوندند. كسانی هم در راه نهضت حسینی، پیش از عاشورا شهید شدند، ‌كه آنان نیز جزء اصحاب او به شمار می آیند. ( چون مسلم بن عقیل و قیس بن مسهر صیداوی و ... ) 
    از آن پس، كربلا ، كانون الهام و عاشورا سرچشمه قیام و آزادگی شد و كشته شدن وی سبب زنده شدن اسلام و بیدار شدن وجدان های خفته گردید. 
     به همین دلیل ماه محرم با حادثه عاشورا عجین شده و فرا رسیدن آن دلها را پر از غم می سازد و پیروان و شیفتگان امام حسین (ع) از اول محرم، محافل و مجالسی را سیاهپوش كرده، به یاد آن امام شهید به عزاداری می پردازند.

 

* ضمناً قیام حضرت امام حسین (ع)، از روز امتناع از بیعت با یزید تا روز عاشورا، 175 روز به طول انجامید: ( 12 روز در مدینه، 4 ماه و 10 روز در مكه، 23 روز در بین راه مكه تا كربلا و 8 روز در كربلا از 2 تا 10 محرم )

******

     " انس با قرآن، اخلاص و توجه به رضایت الهی،اخلاق کریمانه ( گذشت، تواضع و فروتنى، سخاوت ، ‏احسان‏گرى‏ ) ، امر به معروف و نهی از منکر، ایثار، توكّل، جاودانگی، توجه به عبادت و حق تلاوت قرآن، حق‏گویى، حضور در محضر الهى، ذکر، خوف و خشیت الهى، صبر و تسلیم و رضا، عزت‏طلبى و ذلّت ستیزى و ... " را می توان از بارزترین نکات و صفات قابل توجه در حرکت و قیام امام حسین (ع) به عنوان انسانی قرآنى برشمرد. 

******

     امام حسین (ع) در طول سفر خود به كربلا، خدا را تنها تكیه گاه مى‏داند، در دومین سخنرانى در روز عاشورا پس از آن‏ كه هر دو سپاه آماده‏ نبرد شدند، خطاب به سربازان عمر سعد فرمود: « سخن مرا بشنوید و عجله نكنید ... بى‏تردید ، سرور من آن خدایى است كه قرآن را فرو فرستاده و همواره دوستدار شایستگان است. »
     آن حضرت (ع) ، در عین صلابت و قاطعیت، رئوف و در عین تهجّد شبانگاهى چون شیر در روز، بر دشمنان مى‏غرّد ، قرآن رهبانیت را نمى‏پذیرد و در عین حال قطع ارتباط با خالق را نیز رد مى‏كند. از یك سو بر جهاد و شهادت، هجرت و امر به معروف و نهى از منكر به عنوان عناصر كلیدى شجاعت و حضور مؤثر در جامعه تأكید مى‏كند و از دیگر سو مؤمنانى را مى‏ستاید كه شب‌ها به نجواى با معبودشان مى‏پردازند.
      امام حسین (ع) انس ویژه‏اى با نماز داشت. از برادرش حضرت اباالفضل العباس (ع) خواست یك شب از امویان مهلت بگیرد تا در آن شب فقط به دعا، نماز، تلاوت قرآن و استغفار و راز و نیاز با خدا بپردازد.

 

     صبحگاه عاشورا یاران خویش را چنین به صبر فرا مى‏خواند كه: « اى كریم زادگان! صبورى كنید، زیرا مرگ چونان پلى است كه شما را از سختى‏ها و آسیب‏ها عبور داده و به بهشت‏هاى پهناور و نعمت‏هاى جاودانه مى‏رساند ... » 
     در ظهر عاشورا نیز كه تنور جنگ به شدت گرم شده بود، به شخصى كه وقت نماز را به ایشان یادآورى كرد فرمود: « نماز را به یادمان آوردى خدا تو را از نمازگران قرار دهد، بلكه اكنون وقت آن است، از دشمنان بخواهید كه دست از جنگ بشویند تا نمازمان را بخوانیم. » و چون آنان حاضر به این امر نشدند، سعیدبن عبداللَّه حنفى و زهیر بن قین، پاسدارى از جان امام را بر عهده گرفته و در این راه شهید شدند. در قتلگاه و عروجگاه، عصر عاشورا در نیایشى عاشقانه با تن و بازوى زخمدار چنین عرضه مى‏دارد: « بر قضا و حكم تو صبر مى‏كنم، اى خداى من، جز تو خدایى نیست. اى فریادرس فریادگران! »

 

     امام (ع) در روز عاشورا در مقابل سپاه دشمن فریاد بر آورد كه: « آگاه باشید كه زنازاده پسر زنازاده ( ابن زیاد ) مرا بین دو چیز مخیّر ساخته ؛ یا شمشیر كشیده آماده جنگ شوم و یا لباس ذلّت بپوشم و با یزید بیعت نمایم ولى ذلت از ما بسیار دور است. »
     آن حضرت (ع) در روز عاشورا بعد از شهادت اصحاب سرش را به آسمان بلند كرد و فرمود: « الَّلهُمَّ اِنّك تَرى‏ ما یُصْنَعُ بولد نبیّك؛ خدایا تو شاهدى كه با پسر پیغمبر تو چه مى‏كنند؟ » همچنان كه پس از شهادت طفل شیرخوار ، دست مبارك خود را زیر گلوى او گرفت ، وقتى كه دستش پر از خون شد ، آن را به طرف آسمان پاشید و فرمود: " آن ‏چه كه این مصیبت را بر من آسان مى‏كند، این است كه این مصایب در محضر خدا و منظر او واقع مى‏شود. "


******

* عناوین روزهای محرم :
     در مراسمات ماه محرم الحرام و بزرگداشت شهدای کربلا، هر روز ( در ۱۲ روز اول ماه ) به یکی از بزرگان ذیل اختصاص یافته است :
1-   روز اول محرم : حضرت مسلم ابن عقیل ( علیه السلام )
2-   روز دوم محرم : ورود کاروان به کربلا ( ورودیه )
3-   روز سوم محرم : حضرت رقیه ( علیها السلام )
4-   روز چهارم محرم : حضرت حر و اصحاب ( علیهم السلام ) ـ طفلان زینب ( علیهما السلام )
5-   روز پنجم محرم : اصحاب و حضرت عبدالله ابن الحسن ( علیهم السلام )
6-   روز ششم محرم : حضرت قاسم ابن الحسن ( علیه السلام )
7-   روز هفتم محرم : روضه عطش و حضرت علی اصغر ( علیه السلام )
8-   روز هشتم محرم : حضرت علی اکبر ( علیه السلام )
9-   روز نهم محرم : روز تاسوعا ـ  حضرت ابوالفضل العباس ( علیه السلام )
10-  روز دهم محرم : روز عاشورا ـ حضرت ابا عبدالله الحسین ( علیه السلام ) ـ حضرت زینب ( علیها السلام ) و شام غریبان
11-  روز یازدهم محرم : حرکت کاروان اسراء از کربلا
12-  روز دوازدهم محرم : ورود کاروان اسراء به کوفه.


******

* هفته اول محرم الحرام ؛ « هفته احیای امر به معروف و نهی از منکر »

 

حضرت امام علی (ع) : « امر به معروف ؛ نشان غیرت دینی مؤمن است. »

     امر به معروف و نهی از منکر از بزرگترین فرائض دینی و مهمترین اهداف نهضت مقدس امام حسین ( علیه السلام ) است که ضامن استقرار و تداوم بخش تمامی واجبات و ارزش های اسلامی و محو گناه و پلیدی در جامعه است.
     حضرت امام حسین ( علیه السلام ) ، مصداق این آیه شریفه بودند: « وَ لْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ یَدْعُونَ إِلَى الْخَیْرِ وَ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ یَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَ أُوْلئَكَ هُمُ الْمُفْلِحُون ؛ باید از میان شما گروهى به نیكى دعوت كنند و به كار شایسته وادارند و از زشتى بازدارند و آنان همان رستگارانند. » ( آیه ۱۰۴ سوره مبارکه آل عمران )  
     آن حضرت (ع) هدف قیام خود را اصلاح‏ در امت و امر به معروف و نهى از منكر معرفى فرمودند. ایشان از اولین مراحل امر به معروف كه همان اندرز و نصیحت است ، آغاز و بارها و بارها یزیدیان را پند دادند و تا آخرین مرحله كه گذشتن از جان خویش است در راه احیاى این عنصر مهم كوشا بودند.
     آن حضرت (ع) به عنوان شهید امر به معروف و نهی از منکر در این‏باره چنین مى‏فرمایند :
« اِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الأِصلاح فى أَمّةِ جَدّى محمد صلی الله علیه و آله، اُریدُ أَن آمُرَ بِالمَعروف وَ انهى عنِ المُنكر ... » ؛ « من براى اصلاح در امت جدّم محمد صلی الله علیه و آله قیام كردم ، می خواهم امر به معروف و نهى از منكر نمایم .... »
     فرائض عظیمه امر به معروف و نهى از منكر ، محور تحقق یافتن حكمیت ارزش‌ها و محو پلیدی‌ها است. بناى رفیع جامعه‏ اسلامى بر ستون مستحكم امر به معروف و نهى از منكر گذاشته شده و امت مسلمان بهترین امتى هستند كه براى امر به معروف و نهى از منكر برانگیخته شدند. 
     در روایات درباره اهمیت این دو فریضه مهم آمده است : " تمامی کارهای نیک و حتی جهاد در راه خدا، در برابر امر به معروف و نهی از منکر، همچون قطره ای در برابر دریایی پهناور است. "
     برای احیای این دو فریضه بزرگ و بهره مندی جامعه اسلامی از آثار و برکات آنها، هفته اول محرم الحرام ، تحت عنوان " هفته احیای امر به معروف نهی از منکر " نام گرفته است.


******
یارب الحسین(ع)، بحق الحسین(ع)، اشف صدر الحسین(ع)، بظهور الحجه(عج)
هیأت امنای آستان مقدس حضرت امامزاده سید بهاء الدین محمد (ع) روستای شیخ شبان